غزل شمارهٔ ۲۴۶۷

برداشت: در دنیای ما، از وطن مردمی خبری نیست و هیچ آشنا و همدمی جز دیواری که فاصله‌ها را مشخص می‌کند، باقی نمانده است.

برداشت: ندامت و پشیمانی می‌سوزاند و بر انسان فشار می‌آورد، به‌طوری‌که حتی یک انسان بزرگ و هنرمند به مانند فرهاد که در دنیا بی‌نظیر است، نمی‌تواند در این میان باقی بماند.

برداشت: هر جا که خاری هست، بر تن من نشسته است؛ حتی اگر از چشم من گلی هم نمانده باشد.

برداشت: در دنیای امروز، درستی و استحکام اصول مذهبی و قوانین دینی به اندازه‌ای شکننده است که به سادگی می‌تواند دچار تغییر و تزلزل شود، همان‌طور که برف به راحتی از روی گنبدی نرم و لطیف می‌ریزد.

برداشت: در روزگار پر از زرق و برق و تظاهر، دیگر کسی به ما توجه نمی‌کند و نرمی و لطافت کلام در این دنیا دیگر وجود ندارد.

برداشت: طالب آمل از میان رفت و روح‌ها افسرده شدند، زیرا نمی‌دانند چرا آن سخنان آتشین در جهان باقی نمانده است.