غزل شمارهٔ ۲۴۶۳

برداشت: مال از دست رفت و خواجه در حالیکه چشمش به دنبال آن بود، از دوصد خرمن خالی مانده و حالا در این غربال، چشمش به نتیجه‌ای نمی‌رسد.

برداشت: در جهان چیزی از افراد طمع‌کار باقی نمانده است جز حسرت و اندوهی که یادآور تارهای عنکبوت است که آرزوهای انسان را به هم گره می‌زند.

برداشت: طولانی شدن آرزوها و امیدها باعث شده است که مردم از مسیر اصلی خود دور شوند. مانند کاروانی که خضر ( نماد هدایت) در آن است، هر کسی که نتواند به موقع حرکت کند و از آن کاروان عقب بماند، از هدایت و موفقیت باز می‌ماند.

برداشت: از جوانی تنها حسرتی در دل دارم و تنها چند رد پا از آن طاوس زیبا و طلایی در یادم مانده است.

برداشت: دندان‌های کهنه و پوسیده به اندازه شبنم از پیری ریخته‌اند و مشغولیت‌های زندگی و دغدغه‌ها در طول عمر، از شمار سال‌ها فراتر رفته‌اند.

برداشت: دل از انتظار به حالتی ناخوش درآمد و هیچ چیزی که به مطلوبش برسد، مشاهده نکرد. در دل مانند آیینه‌ای که تصویر کسی در آن مانده، حسرت چهره‌ی آن معشوق باقی مانده است.

برداشت: عشق، دل را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن را از وجود خود بیرون می‌آورد. این حس قوی شباهت دارد به پرنده‌ای که در برابر وزش باد، تنها یک تکه کاه را زیر بال خود نگه داشته است.

برداشت: در دنیای پرهیاهو، چیزی جز گرد و غبار کهنه باقی نمانده است. پس وقت را بیهوده تلف نکن و از فرصت‌هایی که نصیبت شده استفاده کن تا دل‌ را تسخیر کنی.

برداشت: حرص و آز باعث شد که دندان‌های غم در اثر کمبود روزی بیشتر شوند و در این میان، زنگار از دارایی واقعی زندگی در کیسه آرزوها باقی ماند.

برداشت: شوق و عشق به لیلی ما را از دنیای واقعی دور کرد و حسرت و آرزوی دیوانگی ما در دل کودکان باقی ماند.