غزل شمارهٔ ۲۴۶۱

برداشت: دل من به خاطر عشق از ملاقات او ناامید شده است، مانند چهره‌ای که در آفتاب نتابیده و در سرچشمه نور باقی مانده است.

برداشت: عمر انسان به سبب توجه و حمایت مداوم از آن کسانی که در زندگی مانند خضر، پایدار و ثابت قدم هستند، باارزش و ماندگار می‌شود.

برداشت: زمین دیگر باید بی‌تابی را کنار بگذارد و از جایش برخیزد، زیرا در زیر خاک، دل‌های پرامید و آرزومند به انتظار مانده‌اند.

برداشت: همواره نام نیکوکاران در دنیا باقی می‌ماند و هیچ چیز نمی‌تواند آن را از یاد ببرد، مانند اینکه از نعمت سخن و آواز جمشید دیگران بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: تدبیر و برنامه‌ریزی ما از کارهایمان جدا نشده و مانند هلال ماه که در زیر ابرهای تیره پنهان مانده، هنوز در انتظار روشنایی و نمایان شدن است.

برداشت: زیبایی نتوانست مشکل خط سیاه را حل کند، در نهایت این ابر نازک بر چهره خورشید باقی ماند.

برداشت: صائب از غم از دست دادن عزیزانش هیچ روز خوشی را ندید. افسوس بر کسی که در این دنیای فانی باقی مانده و نتوانسته است از آن عبور کند.