غزل شمارهٔ ۲۴۵۹

برداشت: عمر انسان گذشت و درد و زخم‌های دل او هنوز باقی مانده‌اند. مثل تکه‌ای از کاهی که در این ویرانی به خاطر طغیانی که اتفاق افتاده، مانده است.

برداشت: دندان‌های او در کنار من ریخت و از نفسش رشته‌ای خشک به وجود آورد که از چندین گوهری که سیراب شده بودند، باقی مانده است.

برداشت: کاروان یوسف که از سرزمین کنعان به مصر می‌رفت، به سوی خوشبختی و موفقیت حرکت کرد، اما ما هنوز در خواب غفلت مانده‌ایم و از آن فرصت‌ها بی‌بهره‌ایم.

برداشت: افراد غمگین از بالای سر من دور شدند و به جای آن، حسرتی از گفتگو با دوستان بر جای ماند.

برداشت: از آن جواهراتی که عقل را خیره می‌کرد و انسان را از دنیای دنیا دور می‌ساخت، در زندگی تنها گرد و غبار و خون باقی مانده است.

برداشت: دل من از نبود عشق درون سینه‌ام ناراحت و افسرده شده است، مانند داغی که از یک چراغ روشن در دل محراب باقی مانده باشد.

برداشت: تن پرستی کار را به جایی رسانده است که حتی فرصت نگاه کردن به حقیقت را هم از ما گرفته و ما در دنیای خواب و توهم باقی مانده‌ایم.

برداشت: عقل نمی‌تواند از دل آشفته بیرون بیاید، چرا که در عمق وجود انسان، این احساسات و مشکلات همچون گردابی گیر افتاده‌اند.

برداشت: صائب، کسی که درد و رنج را تجربه کرده، از این دنیا به خاطر شرایط سخت و دشواری که دارد، چیزی پیدا نکرد. در دل ما هم همیشه حسرت این گوهر نایاب باقی ماند.