غزل شمارهٔ ۲۴۵۸

برداشت: برای رسیدن به آسمان و عالم بالا، باید دستان خود را از آلودگی‌های دنیوی پاک کرده و با تلاش و کوشش، راهی به سوی علم و معرفت بیابیم.

برداشت: پیوستن دریا به جویبار و رودخانه آسان نیست؛ در راه عبور سیلاب، باید این خاشاک‌ها را کنار زد و فشرد.

برداشت: نمی‌توان نورهای عالم را با غبار آلود کرد؛ برای پاک ماندن از آلودگی‌های جهان، باید خود را از زحمات و مشقات پاک نگه داریم.

برداشت: از آنجا که زندگی مانند یک دایره است، هر لحظه از آن به دور خود می‌چرخد. برای به دست آوردن لذت‌های کوچک زندگی، باید تلاش کرد و انرژی خود را بر روی آن‌ها متمرکز کرد.

برداشت: برای آنکه به خوشبختی و کامیابی دست یابی، در زمان خوشی و سرسبزی باید مدتی را همچون فصل بهار، زحمت و تلاش کنی.

برداشت: سرو هرچقدر هم که با حرارت‌تر شود، باید به خاطر زیبایی و وقارش جان خود را بی‌پروا فدای آن کرد.

برداشت: عشق و محبت جایی برای کسانی که تنها به لذات دنیا و ظاهر می‌پردازند، ندارد. در واقع، این عشق مانند نمکی است که بر زخم‌های دل فشرده می‌شود و درد آن را بیشتر می‌کند.

برداشت: گریه کردن پیش افرادی که احساس نمی‌کنند، فایده‌ای ندارد. برای اینکه نتیجه‌ای خوب بگیری، باید دانش و توانایی‌های خود را در جاهای مناسب و با افراد مناسب به کار ببری.

برداشت: آب‌های تلخ، با اولین جرعه می‌توانند به خاک ریخته شوند و این کار به آرامی و با دقت انجام می‌گیرد.

برداشت: اگر تو مانند پروانه‌ای باشی، باید همچون او بال و پر خود را در برابر آن چهره‌ی زبانه‌کش آتشین بگستری و فشاری بر آن وارد کنی.