غزل شمارهٔ ۲۴۵۷

برداشت: شمع روشن شد و اشک از چشمان بینا ریخت، هر کس بر اساس احساساتش چیزی برداشت و به نوعی سهمی از این صحنه گرفت.

برداشت: هیچ‌کس از دوری و بی‌نیازی مانند مسیحا آسیب ندیده است؛ چرا که دست کسی که بر دنیا تأثیر می‌گذارد، همچون دست خورشید پرتوان است.

برداشت: هر کس که دلش را به دستاوردهای زندگی می‌سپارد و از خواسته‌های خود در می‌گذرد، در بهار زندگی‌اش به سرسبزی و خوشبختی دست می‌یابد. مانند سروی که از فروتنی و بی‌نیازی، دامنش را بر می‌دارد تا میوه‌ای شیرین برداشت کند.

برداشت: تا زمانی که به محبت و توجه معشوق نرسم، جانم پاک و خالص نمی‌شود؛ مانند سیلی که از دامان خود به دریا می‌ریزد و در راه به گرد و غبار تبدیل می‌شود.

برداشت: چشم ما فقط حسرتی به یاد او دارد و هیچ چیز دیگری از وصال او به دست نیاورده است. هر چه این ابر از دریا گرفته، در نهایت بر دریا می‌ریزد.

برداشت: نوری که از وجود ما می‌تابد، ما را به اوج پرواز رسانده است، همان‌گونه که در مسیر ما، دشمنان خارهایی را پاشیده‌اند.

برداشت: باران که از ابر می‌بارد، برای زمین‌های شور و نامناسب، به شکل اشک تلخ درمی‌آید. این نتیجه‌ای است برای کسی که به درستی از بذر و منابع خود استفاده نکرده و بی‌محابا آن‌ها را به زمین ناکارآمدی می‌سپارد.

برداشت: تنهایی نمی‌تواند مانع از پیشرفت و سختی زندگی باشد، زیرا روزگار ممکن است بر دل یک کودک یتیم سختی و درد را تحمیل کند.

برداشت: دل پرشور و عاشق ما از زیبایی‌های ظاهری غافل است. عشق ما مانند دانه‌ای است که بر خاک می‌افتد و سوخته می‌شود.

برداشت: از آغاز خلقت، سرنوشت انسان به این گونه بود که نعمت‌های نخستین را در خاک آن ساقی زیبا به ودیعه گذاشت.

برداشت: به دلیل داشتن ارزش و اصالت، حتی اگر کسی ظاهراً حال و روز خوبی نداشته باشد، نتوانسته است از عظمت و بزرگی خود کاسته شود. همان‌طور که بارش باران نمی‌تواند از دریا بودن ابر بکاهد.