غزل شمارهٔ ۲۴۵۶

برداشت: از دل خاک شهیدان گل‌های سبز و زیبایی می‌روید. چرا که اگر تیغی از خون وجود نداشته باشد، لاله‌ای هم نخواهد بود.

برداشت: آدمی باید humble باشد و متوجه باشد که در میان خاک و آب زندگی می‌کند و کمال از خاک و ریشه‌های خود می‌آید، در حالی که سرکشی و تکبر در او نمی‌گنجد. مانند دانه‌ای که در خاک می‌روید و به آرامی جوانه می‌زند، نه اینکه بخواهد برتری جویی کند.

برداشت: اگر در زیبایی نیازی به بی‌نظمی و اختلاط نیست، پس چرا هر صبح آفتاب از شرق سر برمی‌آورد؟

برداشت: کوهکن، هر بار که خونی را می‌نوشد، از حس نوعی حسادت، از قبرش گل‌های لاله به عنوان نشانه‌ای از زیبا و زنده بودن سر برمی‌آورد.

برداشت: در کوی عشق، نشان واقعی آزادی و آزادگی وجود ندارد. اگر بید مجنون در اینجا دیده شود، گویی نور و زندگی دوباره در دل طبیعت دمیده شده است.

برداشت: اگر در دنیای دنای طوفانی رخ دهد و به این خاک، آبی برسد، در آن صورت، ثروت و مال قارون هم از خاک به وجود خواهد آمد.

برداشت: درد و رنج عشق مجنون مثل علامتی بر دل لاله‌ای است که در صحرا و در کنار هامون می‌روید و جوانه می‌زند.

برداشت: بدون وجود زیبایی و حسن، شعر من هیچ نقطه‌ای ندارد. از دل زمین پاک، هر واژه‌ای که آهنگین باشد، متولد می‌شود.