غزل شمارهٔ ۲۴۵۳

برداشت: چهره‌ی زیبا و رنگین باید مانند شراب خوش عطر و طعم باز شود. برای غنچه‌ی گل، باز شدن یا ناز نکردن کار چندان دشواری نیست.

برداشت: اگرچه به نظر می‌رسد که او خالی از آرامش و سرکش است، اما حقیقت درونی‌اش همانند یوسف، زیبا و مغرور است که در دل زلیخا شکوفا می‌شود.

برداشت: این گلستان خاطراتی شیرین و زیبا دارد که با رنج و اندوه درهم آمیخته است. هر کسی که در این مکان رشد کند و شکوفا شود، گویی در خونی نزول کرده و با غم و سختی دست و پنجه نرم می‌کند.

برداشت: آنها گل‌های باغ را مثل نسیم صبح از دست هم می‌ربایند، تا دل‌ها تازه شوند و شکوفا گردند.

برداشت: چشم او به خاطر طمع و حب دنیا به حجاب‌هایی از بی‌خودی و نادانی مبتلا شده است و نمی‌تواند از لذت‌های واقعی زندگی بهره‌مند شود.

برداشت: خنده‌های بی‌فکر و بدون تأمل، به زودی به پشیمانی تبدیل می‌شود. گلی که یک جا و بدون تدبیر بشکفد، زود پژمرده می‌شود و از بین می‌رود.

برداشت: زمانی که خوشی و شادی برای همه فراهم می‌شود، چشم حسود بیدار می‌شود و بر آن گل افسوس می‌خورد که در باغ به تنهایی شکوفا شده است.

برداشت: اگر از کنار من که به خاک افتاده‌ام بگذری، ای بهار زندگی، استخوانم مانند شاخ گل خواهد شکفت و جوانه خواهد زد.

برداشت: در دل باغی که پر از زیبایی است، افرادی گوشه‌گیر هستند. من به مانند یک غنچه هستم که با وزش نسیم از بال پرنده‌ای افسانه‌ای، شکوفا می‌شوم.