غزل شمارهٔ ۲۴۵۱

برداشت: آب در دل خاک با صدای جو به زندگی و نشاط خاصی می‌رسد و این احساس را از سر و بالای تو دریافت می‌کند. چهره تو برانگیزاننده‌ای است که روح و دل را برای جستجوی زیبایی و محبت تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: مجنون دیگر نمی‌تواند لیلی را از دور ببیند، زیرا او از ناز و دل‌سردی‌اش بی‌خبر است و تنها به خاطر زیبایی‌های بیهوده‌ای به دوردست‌ها نگاه می‌کند.

برداشت: هر کس که در این مکان عبرت‌آموز دچار حیرت نشده، به دلیل سنگینی نادانی‌اش مانند ترازویی که بار سنگینی را تحمل می‌کند، کشیده می‌شود.

برداشت: راه تو به قدری طولانی است که مانند مار دراز شده، عرض آن هم به اندازه‌ای است که مستی و غفلتت را بیشتر می‌کند و تو را به هر سو می‌کشاند.

برداشت: ماه درخشان زیبایی، حتی اگر بر زمین بیفتد، باز هم زیبایی‌اش و ناز آن ابرو که می‌زند، قابل تحسین و توجه است.