غزل شمارهٔ ۲۴۴۷

برداشت: به خاطر زیبایی و ناز زلف او، بوی خوش دستکش او بر زمین می‌افتد و در این حال، خود را در آغوش می‌کشد.

برداشت: موهای زیبا و خوش حالت او را با خون و خاک عجین می‌کنم، همان‌طور که دست توانمندم در آن زلف آشفته می‌کشد.

برداشت: اگر پاییز بر چهره‌اش رنگی دارد، از باغ عشق، جوجه‌تیغی‌ها انتقام پرندگان را از گلستان می‌گیرند.

برداشت: ما روحیه‌ای شاد و سرزنده داریم که مانند بوی خوش سیب است. زندگی ما به طراوت و شادابی سبزه‌ای می‌ماند که از آب چاه برآمده و سرسبز شده است.

برداشت: تا زمانی که در جویبار آب، هیچ شرابی باقی نمانده، ما چه زمانی می‌توانیم از درد و زخم‌های زندگی رهایی پیدا کنیم؟

برداشت: هر شب یاد مژگان تو در دل من جای دارد و این احساس به حدی عمیق است که مانند نشتر به رشته جانم می‌کشد.

برداشت: اگر در بهشت، کسی در کنار حوری‌ها قرار بگیرد، دل صائب به سوی زیبایانی در اصفهان جلب می‌شود.