غزل شمارهٔ ۲۴۳۹

برداشت: عشق می‌تواند دل‌های افسرده و ناامید را اذیت کرده و آنها را به زندگی برگرداند. برای اینکه کسی مانند زال به عظمت و قوی بودن سیمرغ برسد، باید زیر بال حمایت و عشق قرار گیرد.

برداشت: برای آنکه بتوانی زیبایی را در آغوش بگیری، باید از لطافت و نرمی برخوردار باشی. هر کسی که بخواهد زیبای سفید و خوش‌نما را در آغوش گیرد، باید نرم و ملایم باشد.

برداشت: تنها راه رسیدن به کعبه مقصود در دل انسان‌هاست. هر کسی که از این در وارد شود و تلاش کند، موفق به دست‌یابی به هدف خود خواهد شد.

برداشت: ستم کردن بر ضعفا، در واقع ظلمی است که به خود انسان برمی‌گردد. این کار در نهایت، عواقب بدی خواهد داشت و زیانی به خود فرد وارد می‌کند.

برداشت: نظم و ترتیب جهان نیاز به چیزی خالص‌تر از گل دارد و زمانی که نگهبان می‌نوشد، باده سنگین‌تر می‌شود.

برداشت: برای زیبایی و جذابیت چهره کسی که دل هر بیننده‌ای را می‌سوزاند، لازم است نوری بدون دود بر چهره‌اش بتابد و خاکستر غم و اندوه را از چهره‌اش پاک کند.

برداشت: هر لحظه برای مردم آگاه، مانند روز محشر است و کسانی که غافلند را به حالتی از شور و هیجان می‌فرستد.

برداشت: انسان نادان نمی‌تواند از وابستگی به جسم خود دست بردارد و از اینکه بخواهد ارتباطش را قطع کند، شرمنده است، حتی اگر این کار ضروری باشد.

برداشت: دل وقتی که به شدت غمگین و آشفته می‌شود، نمی‌تواند خود را پنهان کند. این درد و احساسات مانند شرابی است که در صراحی قرار دارد و به محض اینکه از ظرف خارج شود، نمی‌توان آن را مخفی کرد.

برداشت: در بهار، زیبایی لاله‌ها آن‌قدر زود گذر است که صائب نتوانست فرصتی پیدا کند تا حتی یک پیمانه از آن را نوشیدنی کند.