غزل شمارهٔ ۲۴۳۸

برداشت: هرگز از گلهایی که در آغوش من بوده‌اند، رنگ و بویی پیدا نکرده‌اند و هیچ‌گاه لب‌های من به دلیل دندان‌هایی که شبیه یاقوت هستند، زخمی نشده است.

برداشت: چشمان معشوقه‌ام به خاطر درد و خونریزی من هیچ اشتیاقی نشان نداد و هرگز نوشیدنی خوش‌رنگی از این شراب زیبا تهیه نشد.

برداشت: وقتی باد خزان بستر گل را در هم نمی‌پیچد، پس چرا غنچه‌ای که بلبلی در این بوستان بر بالینش نشسته، نخواهد شکفت؟

برداشت: سینه‌ی کبکی که نتوانسته شکار شاهین شود، از ناامیدی و پشیمانی به کوه می‌زند. این تصویر به وضعیتی اشاره دارد که کسی از فرصت‌ها و شانس‌های از دست رفته‌اش حسرت می‌خورد و در نتیجه به خود آسیب می‌زند.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند تصویر خود را به طور کامل در آینه دل دیگران ببیند، زیرا انسان‌ها هرگز نمی‌توانند به طور واقعی و کامل از خود مطلع شوند و درک صحیحی از خود داشته باشند.

برداشت: سبزه‌ای که به عنوان امید ماست، چگونه می‌تواند مثل شبنم تازه باشد؟ آیا تیغ و خاری که به پای خشک ما چسبیده، رنگین شده است؟

برداشت: غیرت و عشق فرهاد به شیرین آن‌قدر قوی بود که مهارت و دقت او در کار کردن با تیشه باعث نشد که عشق و محبت او نسبت به شیرین کمتر شود.

برداشت: ستاره خوشبختی عاشق به مرحله‌ای دیگر می‌رسد، وگرنه دندان ستاره "سهیل" از سیب او خونین نمی‌شود.

برداشت: در دل این جهان روشن و پرنور، ما که همچون شبنم هستیم، نتوانستیم به پای گل و نسرین برسیم و هزینه‌ای برای آنها داشته باشیم.

برداشت: دل نتوانست خوددار باشد از دیدن، زیرا غیرت بلبل مانع شد که با گلچین شوخی کند.

برداشت: صائب می‌گوید: مدتی است که مشکلات و چالش‌های زندگی، مثل سنگ بر دوش من سنگینی کرده است، اما هیچ‌گاه خواب من در صبح بهار سنگین نشد و همواره با امید و شادابی بیدار شدم.