غزل شمارهٔ ۲۴۳۷

برداشت: تا زمانی که صورت یوسف از ضربه های برادران کبود نشد، مانند رنگ نیل که بر روی آب مصر جاری است، فرمانی صادر نشد.

برداشت: به مانند یوسف که پس از سال‌ها زندانی بودن بر throne (سریر) خوشبختی تکیه زده، انسان‌ها نیز در زندگی ممکن است مدتی را در گوشه‌ای از مشکلات و محدودیت‌ها سپری کنند، اما نهایتاً به کامیابی و موفقیت دست می‌یابند.

برداشت: هرچقدر که خوشمزه و شیرین باشد، دانه‌ای که در دل خوشه قرار دارد، نمی‌تواند به ثمر برسد و به زبان‌ها بیفتد، مگر اینکه مدتی در زیر زمین پنهان بماند.

برداشت: هیچ کس از نظر بلاغت و قدرت بیان به پای قلم نمی‌رسد. هر کسی که نتوانسته در هر موقعیتی ثابت و متمرکز بماند، نمی‌تواند به این مرتبه دست یابد.

برداشت: با وجود اینکه هر تکه از ما در دل طوفان خطر به مانند بازیچه‌ای است، اما ما از این طوفان دچار مشکل نشدیم و همچنان در حرکتیم.

برداشت: تا وقتی که به عطر گل‌ها در این باغ راضی نشود، زنبور هرگز خود را هم‌رده‌ی کسانی که در نظرش بزرگ و با شکوه‌اند، نمی‌بیند.

برداشت: در ذائقه‌اش، خاک بیابان قناعت طعم تلخی داشت، تا زمانی که مانند یک مهمان به سفره سلیمان نیامد.

برداشت: خیرخواهانی که زیبایی را می‌بینند، به خاطر پرده‌ای از بیگانگی نمی‌توانند به درستی درک کنند. تنها زمانی که انسان خود را در آینه‌ی حقیقت می‌بیند و حیران نمی‌شود، می‌تواند به جمع خوبان راه یابد.

برداشت: نمی‌دانم آن ابرو مانند کمان چه زمانی نرم و انعطاف‌پذیر خواهد شد، در حالی که این کمان سخت و مستحکم در دوران سختی‌ها نمی‌شکند.

برداشت: در سرنوشت من گشایشی برای مشکلات و سختی‌هایم وجود ندارد، و اگر نبود، ناکامی من به خاطر تلاش ناکافی از سوی خودم نیست.

برداشت: حرفی که از لبان من برداشت، محبت و سکوت بود. همچنین، گرمایی که مانند ابر در حال بارش است، مانع از ظهور ناآرامی و هیجان نشد.