غزل شمارهٔ ۲۴۳۶

برداشت: هرچند که دنیا به زیبایی و شادابی دلبر نمی‌رسد، اما زیبایی‌های آن همچنان ادامه دارد و هیچ چیز از شکوفایی‌های این عالم کاسته نشده است.

برداشت: اگرچه وجود ذرات جهان به ما نما و بینش می‌دهد، اما ارزش و روشنایی چشمه خورشید هیچگاه کم نمی‌شود.

برداشت: کاسه‌ی آن‌هایی که بخشنده‌اند هیچ‌گاه خالی نمی‌ماند. خوشبختانه، ماه نو به بدر تبدیل شده و نور خورشید هیچ‌گاه کم نمی‌شود.

برداشت: لنگر نمی‌تواند به خاطر طوفان دریا دچار تغییر شود و همچنین هیجان و شورش دیوانگان از بی‌پناهی و سادگی کودکان کاسته نمی‌شود.

برداشت: خنده‌های پنهان او نتوانست کام ما را شیرین کند و تلخی دریای عمان کم نشده است.

برداشت: در تمام دنیا هیچ‌کس وجود ندارد که بدون تحمیل و قید باشد، حتی اگر به نظر برسد که زلف‌های آشفته این قید را کاهش داده است.

برداشت: عاشق به خاطر رعایت احترام در زمان دوری از محبوب، حسرت می‌خورد. همان‌طور که طوطی در سرزمین شکر، هیچ‌گاه از عشق و زیبایی‌اش کاسته نمی‌شود.

برداشت: جواب شعر صائب که نصرت گفته، این است که دنیا مملو از شوق و اضطراب شده، اما اثر آن نمکدان هیچگاه کم نشده است.