غزل شمارهٔ ۲۴۳۴

برداشت: درد من هرگز برای محبوب بی‌توجه‌ام یادآوری نشد و چشمان نگرانم نتوانستند در مسیر عشق او خود را نشان دهند.

برداشت: عشق ورزیدن یعنی تحمل سختی‌ها و ناپایداری‌ها. مانند بلبل که به خاطر خندۀ بی‌موقع گل، از جایش تکان نمی‌خورد.

برداشت: زمانی که آن دیوانه خوشحال از شهر خارج می‌شد، هیچ‌کس نتوانست همراه او شود جز زنجیر جنونی که به پایش بسته بود.

برداشت: چگونه می‌توانم بی‌غم باشم در حالی که خنده‌ی گل باعث شادابی من شود؟ خاطرم هنوز از گریه‌ی تلخ پر از اندوه است.

برداشت: صائب از بداندیشی دیگران می‌گوید که ای کاش چشمان آن‌ها نابینا شود، چرا که فصل گل آمد و دیگر چشمی برای لذت بردن از زیبایی‌های زندگی باقی نمانده است.