غزل شمارهٔ ۲۴۳۳

برداشت: آدمی که دلش سیاه است، به خاطر اشتباهاتش بی‌خبر مانده است. حتی وقتی به زیبایی‌های خود فکر می‌کند، از عیوب واضحی که در جلویش است غافل می‌ماند.

برداشت: افراد تلخکام، با این که جان شیرینشان را به راحتی می‌دهند، هرگز حاضر نیستند خون خود را صرف کنند و به سادگی به پرواز و زیبایی مینا دست نمی‌یابند.

برداشت: تا وقتی که دریا به کف و امواج خود نرسد، نمی‌توانم از دلتنگی و غم شبانه‌ام خبری پیدا کنم. صبح تنها وقتی نمایان می‌شود که آثار این غم محو شده باشد.

برداشت: دل آزاد و بی‌خیالی دارم که همیشه از دنیا فارغ است و این صدف هرگز به خاطر طغیان دریا، طعم تلخی را نچشیده است.

برداشت: عشق در قالب کلمات خود را نشان می‌دهد و به‌طور پنهان وجود داشت تا زمانی که عاشق دیوانه، یعنی مجنون، پیدا نشد.

برداشت: این بیت بیانگر این است که در دنیای پر از درد و غم، جان انسان‌های صابر و شکیبا از مشکلات و ناملایمات رنج نمی‌برد و نسبت به مصائب مقاومت می‌کند؛ همچنین اشاره‌ای به سایه‌ای دارد که نماد مشکلات است، بدون اینکه به فرد آسیب جدی بزند.

برداشت: گریه شوق‌آمیز من نتوانست گره جانم را باز کند و در این گریه، دل از غم‌هایش رها نشد.

برداشت: بخیه‌زن دل ما مانند صبح روشن و شفاف است، و اگر این‌گونه نبود، صائب هم هیچ‌گاه از توانایی عیسی در درمان زخم‌ها کوتاه‌تر نمی‌بود.