غزل شمارهٔ ۲۴۳۰

برداشت: با دیدن محبوب، درد و حسرت من تازه‌ای به خود گرفت، همان‌طور که صبح با نور خورشید دوباره زنده می‌شود و زندگی‌ام به حرکت درآمد.

برداشت: وقتی تو رفتی، شادی و نشاط باغ به هم ریخت و گل‌ها که باید شاداب و پرنشاط باشند، حالا فقط بی‌خیالی و خمودگی را به نمایش می‌گذارند.

برداشت: دل من به هم ریخت و پریشان شد، زمانی که از آن موهای میانه دور شدم. مانند برگه‌هایی که بدون پایه و اساس می‌وزند و به باد می‌روند.

برداشت: دیدم که لبخندت چنان دل‌انگیز است که حتی صبحگاهان، وقتی خورشید درخشان و پرنور طلوع می‌کند، حس تلخی و کسالت به سراغش می‌آید.

برداشت: آنها از فکر بهار آزاد بودند و هنگامی که گل تازه را دیدند، داغ مرغان قفس دوباره احساس شد.

برداشت: نام بزرگانی که هنرشان زبانزد است، همچون فرهادی که به خاطر تیشه‌اش در بیستون مشهور شده، در ذهن‌ها باقی می‌ماند.

برداشت: ساحل دریای بی‌پایان تنها راهی که برای تسلیم وجود دارد، هیچ گزینه‌ای جز پذیرفتن واقعیت نیست. در شرایطی که حیرت و شگفتی انسان را در بر می‌گیرد، زیبایی و جذابیتی که بسیار زیاد است، نیز موجب سردرگمی می‌شود.

برداشت: دندان من باعث شد که زندگی‌ام از هم بپاشد و با از دست دادن آن، مانند کتابی که ورق‌هایش به هم ریخته، عمرم نیز بی‌نظم و آشفته شد.

برداشت: با وجود اینکه عرفی به تازگی کلام را زیبا و دلنشین کرده است، اما این نوا و سرود از دست قلم صائب به گوش‌ها رسیده و آوازه‌اش فراگیر شده است.