غزل شمارهٔ ۲۴۲۹

برداشت: دل مضطربم از دیدن بی‌قراری‌ها، در نتیجه ورق زدن کتاب مقدسم به سی بخش تقسیم شد.

برداشت: روزی به سختی و تلاش از دل مشکلات، چیزی ارزشمند و زیبا به وجود می‌آید. چه کسی به غم و اندوه پرنده‌ای که در آتش گرفتار شده است، فکر می‌کند؟

برداشت: در بدن من جوش و خروش خون به رنگ گل روی می‌آورد، تا اینکه لب‌های آن جوان خوش‌چهره که مانند می‌نوشی است، سرخ و پر خون شد.

برداشت: درد و رنج به سبب رسیدن به تعداد زیاد پرستاران کاهش می‌یابد، ولی غم و اندوه در اطراف کسانی که بی‌کس و بی‌یاور هستند، بیشتر نمی‌شود.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند به کسانی که در مشکلات و ناامیدی غرق شده‌اند کمک کند، زیرا هر کسی که در این دنیا به دنبال یافتن راه چاره‌ای باشد، خود در درد و رنج گرفتار می‌شود.

برداشت: در محیط زیبایی، هر کس که از زیبایی‌های دل‌انگیز راضی شود و فقط به یک نگاه بسنده کند، مانند یک آیینه به محرمیت درمی‌آید.

برداشت: در محضر او، مانند قربانیانی که در تماشاگاه قرار دارند، تمام دوران زندگی‌ام صرف فقط یک نگاه شده است.

برداشت: اگر مجنون به خاطر جنونش لباس عوض کند، اثرات آن در من به قدری شدید است که به خاطر شدت این احساس، پوست من هم از هم پاره می‌شود.

برداشت: دل سنگین نمی‌تواند به راحتی تحت تاثیر زیبایی شیرین قرار گیرد، حتی اگر فرهاد هم در تلاش باشد و در نهایت به سنگ سخت تبدیل شود.

برداشت: نفس نتوانست آسیب‌های زخم زبان را تحمل کند و در نهایت، این زخم‌ها باعث شدند که شخصیت من به طور کامل شکل بگیرد.

برداشت: آتش اشتیاق من به اندازه‌ای شعله‌ور شد که شگفتی و بازیگوشی این کودک فراتر از صرف بستن گهواره‌اش است.

برداشت: آب زیر زمین ممکن است همیشه خطرناک باشد و سیل می‌تواند از آن قوی‌تر باشد. کار من به شکل ناگهانی و بدون انتظار تغییر کرد.

برداشت: اگر آسمان به خواسته‌های ما پاسخ ندهد، ما ناراحت نیستیم، چرا که سنگی که به سوی هدف پرتاب می‌شود، به زودی به مقصد خواهد رسید.

برداشت: چطور می‌توانم عشق سوزان را که در دل نهفته‌ام بروز دهم؟ دل مثل صبحی است که از زیبایی خورشید می‌شکافد.