غزل شمارهٔ ۲۴۲۵

برداشت: نفس و جان از شدت غم و نگرانی به تنگ آمده است، اما چرا حال غمگساران این‌گونه است؟ دل نیز از ترس و اضطراب به شدت رنج می‌برد، اما چه بر سر شکارچیان آمده است؟

برداشت: زاهدان سنگدل، اگر به خشکی کشتی‌ها را مهار کرده‌اند، پس چه بر سر همت و تلاش کسانی آمده است که در دریا و با می گساری مشغول‌اند؟

برداشت: دوستان و همراهان از آسیب همدیگر شاکی نمی‌شوند، اما چرا سوزن از آهن گرم به دست یاران آسیب می‌زند؟

برداشت: اگر گل‌ها در دست غفلت گرفتار شده‌اند، پس چرا دست نوعی زیبایی و خوش‌بختی که بهاری‌ست، باز نشده است؟

برداشت: در زندگی هیچ‌کس نمی‌داند که چه بر روز و روزگار گذشته است و آرامش و روشنایی تنها در روزهای خوب موجود نیست.

برداشت: باد خزان به شدت می وزد و سرمای آن باعث شده است که گلستان دیگر نتواند شادی کند. حالا چرا صدای دل‌های گرم و پر امید هزاران نفر خاموش شده است؟

برداشت: سال‌ها سپری شد و هنوز نتوانستم حتی یک جرعه نوشیدنی بنوشم. این در حالی است که بی‌اختیار به یاد باده‌نوشان هستم و نمی‌دانم چه بر سر آن‌ها آمده است.

برداشت: اگر در نظر دوستان، صمیمیت و مهربانی نباشد، پس چرا بارش دل‌انگیز باران بهاری، ما را به گریه و شوق وا می‌دارد؟

برداشت: نه نشانی از دل در این دنیا باقی مانده و نه از بی‌دلان، ای خداوند، این آینه و نگهداران آینه، چه بر سرشان آمده؟

برداشت: کاروانی که دل به سفر می‌زند، چرا هنگام حرکت آرام و آسوده سوارانش را نمی‌بیند؟

برداشت: دل به صحبت گردنکش‌ها مشغول شده است؛ اما آن قلبی که مثل کیمیا دل‌انگیز است، برای خاکی‌ها چه سرنوشتی پیدا کرده است؟

برداشت: زمانی که بخت بخواهد تغییر کند، دوستان همگی برمی‌گردند. تا چه زمانی باید صائب انتظار خبرگیری از دوستان را داشته باشد که ببینند چه بر سرشان آمده است؟