غزل شمارهٔ ۲۴۱۶

برداشت: به خاطر روشنی و آگاهی به دنیا، مشکلات و دردهای زندگی برای من آسان‌تر شد و به گونه‌ای که ناامیدی و سختی‌ها دیگر آزاردهنده نیستند، زندگی زیباتر و دلچسب‌تر به نظر می‌آید.

برداشت: به طور طبیعی، مانند غنچه‌ای که باز می‌شود، مشکلات و دغدغه‌های من هم حل شد. به طوری که در این باغ، دیگر دست و دلم به کار نمی‌رود.

برداشت: دور گردان (زیبارویان) از پیوستن به پرده‌داران (عاشقان واقعی) خوشحال هستند. اما طوطی ما به خاطر ادب و صداقت خود، با زنگار و ناسازگاری روبرو شده است.

برداشت: اگر مرکز ثقل پیدا شود، پس شهپر پرگار سوخته خواهد شد. نقطه بی‌نصیب من تا چه اندازه بی‌راهنما و بی‌هدایت شده است.

برداشت: هر کسی که گرفتار نگاه تو شد و به خواب رفت، هر پرستاری که برای کمک به او بیاید، خود بیمار می‌شود!

برداشت: ننگ بر قیمت‌هایی که ارزش نداشته باشند، چون درخشش و درایت انسان‌های آگاه را نمی‌توان با پول سنجید. خوشا به حال آن جواهری که به خاطر ارزش واقعی‌اش در بازار مورد توجه قرار گیرد.

برداشت: مستی و غفلت میان چشم و دل مانع شده است، پرده خواب من کنار رفته و حالا بیداری و آگاهی در وجودم رخ نمایانده است.

برداشت: در جایی که همه چیز در حال نابودی است، هر نفس امید به صبحی تازه و بهتر محسوب می‌شود، به شرطی که زندگی‌ام را با طلب آمرزش از خطاها سپری کنم.

برداشت: رنگ و بوی شبنم از نزدیک گل آتشین، وحشت ارباب بینش را بیشتر می‌کند.

برداشت: جهان پر از نشاط و شوق برای افرادی که درک روشنی دارند، مانند جهنم است، در حالی که آنها در بهشت هستند و این باعث می‌شود که دیدگاه و فهم ما تار و مبهم شود.

برداشت: شبنم با جرأت در هر کجا به دور خود می‌چرخد، در حالی که مژگان من مانند خاری بر دیوار سرکشیده‌اند.

برداشت: عبادت دیگر تاثیر ندارد و روز به روز در حال کم‌رنگ شدن است، مانند اینکه تسبیح من به زنجیری تبدیل شده باشد.