غزل شمارهٔ ۲۴۱۳

برداشت: دل من از مشکلاتش راحت شده و ناله زنجیر دیگر به گوشم نمی‌رسد. صدای آب مثل خواب خوشی به من آرامش می‌دهد.

برداشت: زبان خاموشان کوتاه است و نمی‌تواند اعتراض کند. هر خونی که خالص شود، از تیغ آسیب مصون خواهد ماند.

برداشت: نقص و نادانی من مثل خمیدگی درختانی است که به خاطر نافرمانی به این حال درآمده‌اند. هرچند که به ظاهر مانند یک شخص خموش به نظر می‌رسم، اما در واقع به مقام و جایگاهی رسیده‌ام که شایسته عبادت و نیایش است.

برداشت: همراه شدن و همدلی با فقیران اشکالی ندارد، چرا که حتی دریا با آن عظمت و مقام، می‌تواند به گرداب‌ها بپیوندد.

برداشت: اهل درد، چون سنگی محکم، با زخم‌های عمیق، بار سنگینی را بر دل خود تحمل می‌کنند. زخمی که به قدری عمیق است که دیگر هیچ مایعی از آن بیرون نمی‌آید و به سکوتی درونی بدل شده است.

برداشت: عزت و شرف خوبان باعث می‌شود که نتوانند از خودشان دفاع کنند، زیرا نور زیبای ماه، کسی را نمی‌تواند پنهان کند.

برداشت: اگر شراب از خود بیرون آید، نگران نباشید، زیرا دست زیبای مرجانی ما به زودی در بین آب خواهد بود.

برداشت: من با تفکر و اندیشه‌ام، دنیا و زمین را حیات بخشیدم و این سفالِ خشک، از عطر گل‌ریحان من سبز و سیراب شد.