غزل شمارهٔ ۲۴۰۷

برداشت: دل آزرده و دلگیر را در گلستان بوی خوش گل و صدای شاد بلبل نوازش می‌کند و او را سرگرم می‌سازد.

برداشت: موسی به خاطر زیبایی و لطافت ساعدهای نقره‌ایش، همچون کودکان، آستین خود را به دندان می‌گزد.

برداشت: هر کسی که به لب‌های زیبا و شیرین تو نگاه کند، تا زمانی که لبخند شکرین قیامت را ببیند، دندان‌هایش را به شدت بر روی هم فشار می‌دهد.

برداشت: آسمان برای کسانی که شکایت می‌کنند، احساس ناراحتی نمی‌کند، چرا که مادران از کودکی که به سینه‌شان آسیب می‌زند، بیزارند.

برداشت: برق به من می‌آموزد که چگونه بی‌تابی کنم و شعله‌ی عشق من را به تلاطم وامی‌دارد و مرا به دامان خود می‌کشد.

برداشت: در هر لحظه که به محبت و وصال تو نزدیک می‌شوم، Sometimes احساس خوشایندی دارم و گاهی هم به خاطر عشق و شوقی که در دلم دارم، در خودم می‌غلتیدم و به نشانه‌ی عشقم خود را نیشگون می‌زنم.