غزل شمارهٔ ۲۴۰۶

برداشت: هر کسی که با شجاعت و بدون ترس در برابر فنا و مرگ ایستادگی کند، مانند عیسی که در سرچشمه نور و حیات غوطه‌ور بود، به سوی روشنی و حقیقت نزدیک می‌شود.

برداشت: تا وقتی که غواص بی‌جان به دریا نرود، صدف در دامن خود جواهر مقصد را یافت نمی‌کند.

برداشت: در دل او غم و ناراحتی به اندازه‌ای است که مانند جواهراتی گران‌بها جلوه می‌کند؛ اما هر کسی که در برابر خطر و سختی مانند کوه مقاومت نکند و تسلیم شود، به حق خود نخواهد رسید.

برداشت: راهی وجود دارد که مانند جواهر دل‌هایی که سنگین و خسته‌اند را به هم می‌پیوندد، اما سنگ‌تراش بیهوده با تیشه خود بر روی سنگ نرم نمی‌زند.

برداشت: به دنباله آن موجود آزاد، کسی به چشم نمی‌آید، و در دامن صحرا هیچ‌کس به اندازه من، در جستجوی او نیست.

برداشت: از درد و رنج زندگی، چیزی جز ناامیدی و بی‌توجهی به بخت و روزگارمان نصیب‌مان نشد.

برداشت: خون تپنده و احساسات عمیق من که به خاطر دلتنگی زجر می‌کشد، همه چیز را از هم پاشید. هیچ کس به جز یک سنگی که ظاهری محکم دارد، با این دل شکست خورده همدردی نکرد.

برداشت: در صبح زود، عطر گل‌ها به مشام می‌رسد و دل را شاداب می‌کند. اما افسوس بر کسی که هرگز سعی نکرده که به دل دیگران راهی پیدا کند و صدایشان را بشنود.