غزل شمارهٔ ۲۴۰۴

برداشت: از شور و شوق و درد درونم، آن گل زندگی را سیراب کرد و دوباره آن تصویر زیبا بر روی آب نمایان شد.

برداشت: امشب شمع من کجا بودی که پروانه‌ام تا طلوع صبح سینه‌اش را به مهتاب کوبید؟

برداشت: شخصی که دلش پر از شرم و تنهایی است، در برابر قاتلی بی‌رحم به شدت تلاش می‌کند و در لحظه‌ای که ممکن است به خطر بیفتد، دست و پا نزدن او نشان‌دهنده اضطراب و ناآرامی‌اش است.

برداشت: خواب شیرین و دلپذیر گل بیشتر از بخت پرندگان خوشبخت شده است، هرچقدر هم که شبنم بر چهره گل‌ها آب پاشیده باشد.

برداشت: غم به سراغ من آمد و با روشنی و نور او همراه شد. دزد به گنجینه باارزش من حمله کرد و از این گوهر درخشان شب بهره‌برداری کرد.

برداشت: زن به خاطر یک خنده بیجا و ناپخته، باعث شد تا خورشید در خون غروب غرق شود.

برداشت: آیینه به دلیل آب زندگی، زنگ می‌زند. آیا سکندر می‌تواند مثل خضر بر آب بزند و آن را پاک کند؟

برداشت: وقتی ابر به سمت من بیفتد، اشک‌هایم مانند سیلی به راه می‌افتند و دریا را با سکوتم غرق می‌کنند.

برداشت: عبادت کردن و تلاش برای نزدیک شدن به خداوند، نباید باعث دلخوری و جدایی از او شود. اگر دلی سخت و سنگین باشد، چه فایده‌ای دارد که فقط ظاهراً در عبادت حاضر شویم و با خودمان بازی کنیم؟

برداشت: مسافر راستین و راسخ، وقتی که تصمیم جدی بگیرد، مانند خضر در مسیر زندگی، در میانه‌های سفر، به آرامش و استراحت می‌پردازد.

برداشت: چشم دوربین و زیرکی نمی‌تواند آینده را به درستی ببیند، زیرا گاهی اوقات آدمی به دلیل طمع و حرص، خود را در دام می‌اندازد.

برداشت: یک دعا کوتاه و قاطع می‌تواند مسیری طولانی را یک‌باره تغییر دهد. هر کسی که به نیروی خود متکی باشد و به دنیا و اسباب حاکم بر آن پشت کند، می‌تواند به نتیجه‌ای شگرف دست یابد.