غزل شمارهٔ ۲۴۰۳

برداشت: امروز نوشیدنی‌ام طوری مرا شاد کرده که نقش و رنگ جدیدی روی آب به نمایش گذاشته است و شیشه می را به زیبایی خاصی تزئین کرده است.

برداشت: وقتی سرم را از خاک و خون بلند می‌کنم، آیا می‌توانم از این وضعیت رهایی یابم؟ بال من مانند سیلی بر چهره‌ی خنجر قاتل فرود آمد.

برداشت: صبح بیداری وجود ندارد بعد از این خواب سنگین؛ وگرنه طوفان چندین بار بر سر مقدر من باریده است.

برداشت: انسانی که به دور خود می‌چرخد و در جستجوی هدف مطلوب خود است، ممکن است مانند صدفی باشد که در دل خود جواهر ارزشمندی را پیدا کرده است. چنین فردی، پس از مدتی تلاش و تلاش برای دستیابی به خواسته‌ها، به هدفش خواهد رسید.

برداشت: داستان خضر و سفر در تاریکی و آب حیات فقط افسانه‌ای است. هر کسی که به تازگی شراب کهنه را در نور مهتاب تجربه کرده باشد، دچار تحول و تازگی می‌شود.

برداشت: در پیراهن بدون بافت یک بدن عریان، راهی برای خاری وجود ندارد و شعله‌ای از آفتاب به سمت خاکستر سنجاب سر برآورده است.

برداشت: شعله‌ی سرشت تو از آستین بیرون آمده و حرارتی که بر چهره‌ی نقره‌ای می‌زند، از ناشکیبایی و ناامیدی تو ناشی می‌شود.

برداشت: صائب، به خاطر ساده‌لوحی‌اش، امشب از دور به ماه بوسه می‌زند و آن را خیال می‌کند.