غزل شمارهٔ ۲۴۰۲

برداشت: در مجلسی که محبوب خاص است، دیگران را می‌پروراند، اما یوسف ما، در دل خود، گرگان را در زیر ظاهری زیبا و فریبنده می‌پرورد.

برداشت: وقتی خون تبدیل به مشک شود، دیگر در وطن نمی‌ماند. بوی خوشی که در وطن به وجود آمده، بی‌فایده است و مانند آن است که آهوی سرزمین ختن در حال پرورش این عطر باشد.

برداشت: شخصی که در دلم درد و زخم به وجود آورده، در هر جایی که بنظر می‌رسد، به نوعی برای من مشکلات و سختی‌ها را به وجود می‌آورد.

برداشت: خوشه انگور همیشه یک سر دارد و نمی‌تواند دو سر داشته باشد. کسی که به دنیا و مادیات وابسته است، به طمع و آرزوهایش دچار درد و رنج می‌شود و روحش را آزار می‌دهد.

برداشت: چهره‌های زیبا به عاشق یاد می‌دهند که چطور عشق ورزد، مانند اینکه بلبل در آغوش چمن پرورش می‌یابد و رشد می‌کند.

برداشت: بدون تأمل صحبت نکن، زیرا سخن مانند گوهری از دهان تو خارج می‌شود. مانند صدف که به آرامی مروارید را پرورش می‌دهد، هرکسی باید به این فکر کند که سخنش را با دقت بپروراند.

برداشت: عشق مانند پرده‌ای بر روی کارها افتاده که مانند جوی شیری جاری است و حاصل این عشق، شیرینی را به جان فردی که در سختی زندگی می‌کند می‌بخشد.

برداشت: هر کس که این غزل را بسراید، نشان از هنر و ذوقش دارد. او با کلامش جان را می‌سوزاند و همزمان، زیبایی سخن را پرورش می‌دهد.