غزل شمارهٔ ۲۳۹۶

برداشت: شمعی که در دست داریم، آخرین لحظاتش را با اشک‌های مداوم می‌گذراند و در نهایت، زیبایی این گلستان از اشک‌های شبنم می‌کاهد.

برداشت: من از سفال می‌نوشم و دندان روی لبم فشار می‌گذارم، وای بر کسی که از جام زرین می‌نوشد.

برداشت: اگر باده‌ی سرخی مانند یاقوت در سنگ پنهان باشد، در چنین زمانه‌ای که انسان به جان هم افتاده، این امر قابل قبول است.

برداشت: شعله‌ی آتش مانند خاشاک (مواد خشک و بی‌ارزش) به زودی خاموش می‌شود و در لحظات آخر زندگی، اوضاع و احوال به سرعت دگرگون می‌شود.

برداشت: نعمت‌های الهی به همه می‌رسد و هیچ کم و کاستی در آن نیست. پس چرا آدمی اینقدر نگران روزی و لقمه‌اش است؟

برداشت: نعمت و بخشش اهل جود بی‌تفاوت است و در زندگی و مرگ یکسان وجود دارد. کاروان روزی همچنان از خاک حاتم تغذیه می‌کند.

برداشت: شبنم بر روی گل نشسته و به آرامی به خورشید نگاه می‌کند، اما می‌داند که آشنایی‌های زودگذر در ارتباطات خیلی سریع به هم می‌خورند.

برداشت: ماه نو در خون شفق غوطه‌ور شد تا ببیند چه کسی از آسمان نان حلالی می‌خورد.

برداشت: موج بی‌پروا در حالی که حباب را خراب می‌کند، آرام و بی‌خیال است. در این میان، غم دل‌های ما در مقابل زلف‌های پرپیچ و خم او بی‌توجهی می‌کند.

برداشت: اگر چشمان زیبای او با تمام جاذبه‌اش انسان را گرفتار نکند، تیغ عشقش می‌تواند در یک لحظه، جان دو جهان را بگیرد.