غزل شمارهٔ ۲۳۹۰

برداشت: بر اثر تابش آفتاب و سرخوشی طبیعت، از چهره‌ی زیبا و شاداب گل، میوه‌ای تازه و خوشمزه به وجود می‌آید و از زمین پاک و خالص، آب زلالی جوش می‌زند.

برداشت: من به دلیل ناتوانی در تحمل وصال محبوب، نمی‌توانم به راحتی به او دست یابم؛ وگرنه، بدون هیچ چشمداشتی، ماه منیر در جیب و دامنم گل می‌ریخت.

برداشت: شراب را به خاطر فصل گل نگه‌ ندار، زیرا از سرخی و زیبایی گل، هر چقدر هم که بخواهی، شراب خالص به دنیا می‌آید.

برداشت: زندگی ممکن است روزی به کسانی که در زندگی عادی و بی‌ادعایی به سر می‌برند، معنایی روشن و درخشان ببخشد. در پایان، آن‌ها هم مانند دیگران، بر سر مزارشان گلی زیبا و دل‌انگیز خواهند دید.

برداشت: از شرم و خجالت، آن دل ساده مانند شبنم می‌شود، وقتی که از باغ، گل را در جمع دوستانش می‌آورد.

برداشت: در دنیای من، هیچ چیزی جز دل بی‌نوا و زخم‌دیده وجود ندارد و در کنار آن، تنها غم و اندوه است که از زندگی پر درد و رنج می‌آید.

برداشت: هر کسی که در محبت صادقانه سقوط کرده باشد، مانند صبحی که در کنار عشق می‌درخشد، زیبایی و گل‌های تازه‌ای را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: عاشق به خاطر بی‌تابی‌اش نمی‌تواند از چیدن گل خودداری کند و در آغوشش گلی با پیچ و تاب می‌آورد.

برداشت: گریه و ناله ما بی‌هدف و بی‌نتیجه است، وگرنه از باغ، باد عطر گل‌ها و آب تازه‌ای به همراه دارد.

برداشت: یک زاهد بهشتی در نظر دارد که در زمستان از محراب، گلی می‌آورد. این تصویر به ما یادآوری می‌کند که حتی در سختی‌ها و سردی‌ها، زیبایی و امید وجود دارد.