غزل شمارهٔ ۲۳۸۹

برداشت: هر چقدر که عیب‌جویان عیب‌های ما را بیان کنند، غیرت ما باعث می‌شود که تلاش بیشتری برای به دست آوردن مهارت و هنر کنیم.

برداشت: اگر گوهر در آتش بیفتد، بهتر است که از ارزش آن کاسته نشود. یوسف ما چرا در کنعان زندگی کند؟

برداشت: جشن امید و آرزو را برپا نکن، زیرا اگر درازمدت به انتظار بمانی، زمانی که به نتیجه برسی، ممکن است از آنچه به دست آورده‌ای پشیمان شوی.

برداشت: هر کسی که در زندگی دچار چرخش‌ها و پیچیدگی‌های زمانه می‌شود، از دل مشکلات و چالش‌ها، طلا و گوهرهایی به دست می‌آورد.

برداشت: درخت نخل مؤمن میوه‌ای از نور خورشید به بار می‌آورد. حالا باید بپرسیم که در چه زمانی درخت نخل ما، ای پروردگار، به ثمر می‌رسد؟

برداشت: من از تقدیر خود تعجب می‌کنم که آیا روزی می‌توانم به برکت آب تیغ او، که به نوعی نشانگر قدرت و شجاعت است، به موفقیت و خوبی دست یابم؛ گویی تقدیر من اطلاعاتی از دریا و عمق آن را به من می‌رساند.

برداشت: خوشبختی ما مانند کوهی است که همیشه حاضر و آماده است، اما کیست که به نامه‌های ما پاسخ دهد و جواب ما را بیاورد؟

برداشت: زیبایی در هر مکان و زمانی نیاز به جلب توجه و مراقبت دارد. برای رسیدن به این زیبایی، گاهی لازم است که با چالش‌ها و سختی‌ها مواجه شویم. این چالش‌ها می‌توانند به مانند سوزنی باشند که برای دستیابی به زیبایی باید از جیب یک شفادهنده مثل مسیحا بیرون بیاید.

برداشت: صائب از درد و تلخی که از انتقاد دیگران حس می‌کند، به راحتی می‌تواند ابر ما را رد کند؛ حتی اگر آب از جوی گنج‌های باارزش به دست بیاید.