غزل شمارهٔ ۲۳۸۶

برداشت: چگونه چشمان ما می‌توانند زیبایی گوش‌های آن شخص را درک کنند؟ چگونه می‌تواند شبنم، خرمن گل را در خود جای دهد؟

برداشت: در باغی که تو با زیبایی و ناز وارد می‌شوی، به خاطر وجود تو، سروها نیز به خود می‌بالند و به صفای خود می‌نازند.

برداشت: چشم ما فقط به تماشای زیبایی‌ها نیست؛ بلکه وقتی که عشق و احساس در دل ما شعله‌ور باشد، مانند یک دیگ در حال جوشیدن در کنار خورشید می‌شود.

برداشت: گاهی اوقات، موج‌ها خود را به ساحل می‌رسانند، اما در این حال، دریا را در آغوش می‌گیرند و به آن بازمی‌گردند.

برداشت: غنچه‌ای که نمایان شده، به خاطر شادی و سرخوشی، لباس خود را پاره کرد تا دل غمگین ما را که در حال جوش و خروش است، تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: هر کسی که تجربه‌ی شگفت‌انگیزی را در آغوش یک شب گذرانده باشد، حتی با فرارسیدن صبح و زیبایی‌هایش نیز نمی‌تواند به خود بیاید و غرق در خاطرات آن شب خواهد ماند.

برداشت: از ما نپرس درباره لذت‌های دوران جوانی، زیرا کسانی که قادر به یادآوری آن خواب‌های فراموش شده‌اند، وجود ندارند.