غزل شمارهٔ ۲۳۸۴

برداشت: دل مضطرب من مانند گریه‌ای است که وقتی به اوج می‌رسد، حتی ناخدای باتجربه را نیز با هیجان و تلاطم دریا مواجه می‌کند.

برداشت: زلف‌های سیاه و نرم او کجاست که به خاطر زیبایی و جذابیتش، زخم و دردهای ناشی از عشق و جدایی را نیز تحمل کرده‌ام و ایمانم را به زندگی و دنیای بهتری از دست داده‌ام.

برداشت: من پروانه‌ای بی‌پروا دارم که با اراده‌اش، بسیاری از شعله‌ها را از درون خلوت کوه طور به خود جذب می‌کند.

برداشت: درگیر یادآوری و فراموشی شده‌ایم و به دنبال راهی برای رهایی هستیم، اما به طعمه‌ای نیاز داریم تا جذب مرغ عشق ما شود، شاید مور هم بتواند آن را بیاورد.

برداشت: هر نوع نوشیدنی مناسب من نیست، عشق کجاست که بتوانم قطره‌ای از خون منصور را بنوشم؟