غزل شمارهٔ ۲۳۸۳

برداشت: شنونده ی خوب با گوش فرا دادن به سخنران او را مشتاق به سخن گفتن می‌کند همانطور که غنچه با سکوت ، رضایت خود را از آواز بلبل نشان می‌دهد و پرنده را به آواز خواندن تشویق می‌کند

برداشت: از زیبایی و جاذبه‌های لیلی، مجنون هنوز هم شرمگین است و به همین خاطر سرش را پایین انداخته و از خود بی‌خبر است.

برداشت: عشق نمی‌تواند دل را از اشتیاق و خواسته‌ها خالی کند، مانند اینکه کباب خام نمی‌تواند از آتش در امان باشد.

برداشت: نقاب صورت یار که همچون آیینه‌ای است، زیبایی و لذت دیدار را به بیننده می‌دهد و زبانی شیرین مانند سخنان طوطی در گوش او می‌خواند.

برداشت: زمانی که فتنه آخرالزمان به آرامش برسد، مانند کسی که از جای خود برمی‌خیزد، قیامت در رفتار او ظاهر خواهد شد.

برداشت: در روز قیامت، روح‌های مشتاق هرگز به جسم باز نمی‌گردند. این دبی را که در حال حاضر جاری است، چه کسی می‌تواند به کوه‌ها بازگرداند؟

برداشت: چشمان بی‌شرم از زیبایی چهره فردی خوش‌نما بهره می‌برند و کودک از دامن و جیبش پر از گل‌هایی از باغ می‌آورد.

برداشت: اگر دانه‌ای را با آگاهی نکاریم، در آینده باعث پشیمانی و ناراحتی ما خواهد شد.

برداشت: اگر انسان به لطف و محبت خداوند توجه کند، می‌تواند از خود عشق و زیبایی نشان دهد؛ در غیر این صورت، ممکن نیست که مثل موسی، شخصی توانایی دیدار الهی را داشته باشد.

برداشت: زلیخا به خاطر اینکه یوسف را به بازار برد، مالک را مورد قهر و سنگباران قرار داد.

برداشت: به نظر می‌رسد کسی در تلاش است تا احساسات عمیق خود را دربارهٔ عشق و جسم معشوق بیان کند. او به دقت به جزئیات وجود معشوقش توجه کرده و به ترک‌های پیراهن او که نشان‌دهندهٔ زیبایی و نازکی اوست، اشاره می‌کند. در این بیان، سوالی مطرح می‌شود که چگونه این زیبایی می‌تواند به شکل زنجیره‌ای متصل به احساسات عمیق انسان تبدیل شود و در دل او تاب بخورد. این تصویرسازی نشان‌دهندهٔ ترکیب عواطف و زیبایی‌های ظاهری است که در وجود معشوق نهفته است.

برداشت: هر کسی که دلش را از زلف سیاه محبوب جدا کند، مهره‌ای را که از دهان مار می‌رباید، از دست می‌دهد.