غزل شمارهٔ ۲۳۸۲

برداشت: کوه مانند ابر نرم و انعطاف‌پذیر است و به خاطر اراده‌اش تغییر می‌کند. شن و ریگ نیز مانند دانه‌های تسبیح، با ذکر و یاد خدا به زبان می‌آیند و نام او را بر زبان می‌آورند.

برداشت: حرکت و تلاش ما بی‌قدرت‌ها به خاطر عشق است، که مانند نور خورشید برای ذرات کوچک ارزش و اهمیت می‌آورد.

برداشت: دریای پرخروش با پوششی از کف، می‌خواهد مرا در دام فرود آورد.

برداشت: هر جا که سخنی از دل بی ثمر من بگذرد، به مانند بید مجنون، سرم را به زیر می‌اندازم و زحمت می‌کشم.

برداشت: به خاطر بی‌کاری و غمگینی، دنیا برای من تاریک به نظر می‌رسد. به من بگو که آن چشم پر از انرژی و فعالی کجاست که ما را به تلاش و کار مشغول کند؟

برداشت: خورشید که در هر مکان می‌تابد، وقتی به او برخورد می‌کند، با حالتی بازیگوشانه به سمت دیوار برمی‌گردد.

برداشت: هر درختی که از اشک‌های گدا سیراب شود، شاخ و برگش سرسبز و بارور خواهد بود.

برداشت: کسی که توانسته است در زندگی‌اش زیبایی و عشق را از میان سختی‌ها و مشکلات (خار) بیرون بیاورد، می‌تواند در سال‌های پیری نیز با من نزدیک و صمیمی باشد.

برداشت: نور ید بیضا مانند نوری درخشان است که به چشم می‌زند و در نظر ما، چون گوهر ارزشمندی است که خریدارش پیدا می‌شود.

برداشت: بلبل گل را به خاطر غم و اندوه کسی به باد می‌سپارد، اگر فردی از دیوان صائب، آن را به باغ گل بیاورد.