غزل شمارهٔ ۲۳۸۱

برداشت: وزش باد صدای ناتوانی را به گوش می‌رساند و مانند شیر این نیستان را به صدا درمی‌آورد.

برداشت: عشق برای کسی که دل حساس و لطیفی دارد، غیرقابل تحمل است. بلبل کم‌زبان نیز در دل گلستانش، به تنگ آمده و فریاد می‌زند.

برداشت: گریه برای عاشق در شب‌های وصال خوشایند نیست، مانند بی‌موقعی باران که کشاورز را به زاری وا می‌دارد.

برداشت: افرادی که از زحمت و تلاش فرار می‌کنند، مشکلات و نارضایتی‌های خود را با صدای بلند بروز می‌دهند، مانند کسی که در خواب گران خود غرق شده و به کمک نیاز دارد.

برداشت: اگرچه افرادی که به مغیلان (کوه‌های بلند) می‌تازند همیشه از سختی‌ها و مشکلات گله‌مندند، اما ما با اراده و پایی محکم و گرم، می‌توانیم بر زحمات آنها غلبه کنیم و آنها را به حرکت درآوریم.

برداشت: چوب گدا قفل دهان سگ را باز کرده و با فریاد خود، دیگران را از دیدن سوی خسیسان آگاه می‌سازد.

برداشت: اگر بارِ درد و رنج خود را فریاد بزنم، به گونه‌ای خواهد بود که کوه‌ها و دشت‌ها و بیابان‌ها به صدا درخواهند آمد.