غزل شمارهٔ ۲۳۷۸

برداشت: به یاد آن کسی افتاده‌ایم که هیچگاه به یاد ما نبود. آه و اندوه ما مانند دودی به آسمان بلند شد و او هیچ توجهی به ما نکرد.

برداشت: بوسه‌ها در نامه‌ها برای دیگران فرستاده شد، اما براساس محبت و احساسات، نامه‌ای خشک و بی‌روح برای ما نوشته نشد.

برداشت: هرچند دعای ما باعث رونق و بارور شدن نخلش شد، اما او هیچ توجهی به یاد ما و به دامن سبز خود نکرد.

برداشت: هر چند برای رسیدن به او و برآوردن نیازهایمان، خاک پای او شدیم، اما او هیچگاه از نگاه کردن به ما با فخر و خودخواهی غفلت نکرد.