غزل شمارهٔ ۲۳۷۶

برداشت: آب حیوان به زیبایی تو نگاه کرد و ایمانش تازه شد. از دل تلاطم امواج با صدای خمیازه‌ای طولانی به تردید افتاد.

برداشت: در اثر پریشانی و آشفتگی، باغ از هم ریخته و خراب شده بود. اما در این میان، بال و پر من را به هم جمع کرده و سامان داد.

برداشت: در این خانه‌ی غم، چرا به دنبال شادی و خنده هستی؟ گل، تمام عمرش را فقط برای یک نفس عمیق و بی‌حالت گذراند.

برداشت: برخی از افراد به شدت به عشق و شجاعت علاقه دارند و نمی‌توانند تحمل کنند که کسی جز آنها به این مقام برسد. در اینجا اشاره به این است که عشق و شهادت در میان آدم‌ها نه تنها حس حسادت را به وجود می‌آورد، بلکه یاد و خاطره‌ای از تلاش و جانفشانی را زنده می‌کند.

برداشت: یقه‌ی زیبا و آراستهٔ قمریان را پاره کرد و قامت راست و موزون تو باعث شد که ایمان تازه‌ای در دل‌ها ایجاد شود.

برداشت: با افراد برجسته و بزرگوار ارتباط داشته باش تا نام و اعتبارت در این جهان به اوج برسد. خم و چراغ فلسفه‌ای چون فلاطون، در این دنیا به همین دلیل مشهور و شناخته شده است.

برداشت: پیش از این، در سرزمین عراق، شهرتی داشت، اما سفر به هندوستان، صائب را نام‌آورتر کرد.