غزل شمارهٔ ۲۳۷۵

برداشت: زمانی که زلف زیبای تو را تماشا کردم، عطر و بوی خوش آن باعث شد که قمیص یوسف با تمام زیبایی‌اش به تکه‌تکه شود.

برداشت: ما در عشق مانند فرهاد و مجنون نیازمند و دیوانه نیستیم، بلکه کودک ما تنها در اوج بی‌خبری و بازیگوشی، نشانه‌هایی از جنون را بر تخته گهواره‌اش منتشر کرده است.

برداشت: زخم من مانند ماه جدیدی است که فقط قسمت کوچکی از آن دیده می‌شود. تیغ، مانند دیوانگانی که زنجیرها را پاره می‌کنند، به عمق وجود من نفوذ کرده است.

برداشت: مانند شبنم که در چشمه خورشید غوطه‌ور است، در عرق هر فردی، زیبایی تو دیده می‌شود.

برداشت: کار ما اکنون به لطف و یاری حتمی تو بستگی دارد، زیرا آنچه که باید انجام می‌دادیم، یکباره و بدون هیچ تلاشی به انجام رسید.

برداشت: هیچ کافر و بی‌ایمانی نباید کودکانی بدخلق داشته باشد! تلاش‌ها و جستجوهای دل من، مرا به درد و رنج انداخت.