غزل شمارهٔ ۲۳۷۴

برداشت: هرکس مانند آب روان، دل خود را صاف و ساده کند، مانند سروی خواهد بود که در برابر بندگان به حالت ایستاده و باوقار است.

برداشت: هیچ‌کس به نزد من نخواهد آمد، مثل مجنون، زیرا ترس من از موجودات ساده و بی‌آزار تا دور کوه‌ها و دشت‌ها گسترش یافته است.

برداشت: آواز دل‌انگیز جنگ به گوش زاهدان می‌رسد، هرچند باده‌نوشی خم‌خانه به جنبش درآورده است.

برداشت: در چشمان من، غم و tristeza یتیمی به وجود آمده که به خاطر آن، دنیا همچون صدفی برای خواب و آرامش یتیم آماده شده است.

برداشت: از زیبایی و جذابیت لبان آن معشوق، مستی و سرمستی کم نشد و اثر آن هزاران افسوده و بیهوش را در جمع کرده است. این نمکین (شیرینی و خوشمزگی) با شراب ترکیب شده و تاثیر شگرفی دارد.

برداشت: عشق واقعی، آرزوهای در دل را زدوده و مانند صبحی که آسمان را از نقوش پریشان پاک می‌کند، دل را آرام و ساده می‌سازد.

برداشت: برای آسان‌تر شدن مسیر دیوانگی برای پیروان، مجنون که در دشت سرگردان بود، جاده را پر کرد.

برداشت: عاشقان در پیش تو ارزشی ندارند، در غیر این صورت، شمع برای صحبت با پروانه‌ها منتظر می‌ماند.

برداشت: غنچه‌ای که به خلوت خود ادامه می‌دهد، هرگز کم نمی‌شود. هر کسی که از باغ قناعت بهره‌مند است و دلش را باز نکرده، از لذت زندگی چیزی به دست نیاورده است.