غزل شمارهٔ ۲۳۷۲

برداشت: هر چند که نفس‌های ارزشمند این فرد فقط به زجر و آه سپری می‌شود، اما به همین اندازه دانه‌ی وجودش را از زباله‌های بی‌ارزش جدا کرده است.

برداشت: تا زمانی که جام لبریز و خوش رنگ شد، دست طمع از خواسته‌هایش کوتاه شد.

برداشت: ما بدون خداحافظی سفر کردیم که این کار نشانه‌ای از ادب نیست. می‌توانستیم در پایان، تلاشی برای برقراری وداع داشته باشیم.

برداشت: باران زیاد، برگ‌های درخت را می‌پوشاند و این فراوانی نعمت باعث می‌شود که ما نتوانیم به زبان شکرگذاری، خوبی‌های آن را بیان کنیم.

برداشت: در روشنایی روز، رنگ‌ها خود را نشان می‌دهند و از کارهای ناپسند من، موی سفیدم به من خبر داد.

برداشت: با گیاهان بی‌ارزش، صائب دریا را تسکین نداد، اما آب‌زیرکاه (فریب و نیرنگ) به سادگی ما لطمه زد.