غزل شمارهٔ ۲۳۷۰

برداشت: اگر عمر و مهلت کافی داشته باشیم، هم دل و هم دین‌مان را در خدمت آن دو زلف زیبا قرار خواهیم داد و به قول‌مان وفادار خواهیم ماند.

برداشت: در اینجا صحبت از درد و غم جدایی نیست؛ در روز قیامت، ما تمام این ماجراها را به سرانجام خواهیم رساند و حقیقت‌ها را آشکار خواهیم کرد.

برداشت: چشم ما مثل شبنم روی گل، شایسته دیدار نیست. برای ایجاد صلح در آن گلستان، به بوی آشنای آن جا خواهیم پرداخت.

برداشت: شبنم بر روی گل مانند دانه‌ای از زیبایی و روشنی بر پیراهن خورشید نشسته است، اما ما نمی‌دانیم چه زمانی به رشد و شکوفایی خواهیم رسید.

برداشت: جهان عشق ما مانند دریایی است، و در این دریا، با وجود بی‌دستی و ناپایداری‌امان، چگونه می‌توانیم خود را در آن غرق کنیم و شنا کنیم؟

برداشت: همه چیزهایی که در مازندران بر ما گذشته، گرد و غبار اصفهان را به پودر تبدیل خواهیم کرد!

برداشت: هر نمازی که در شهر اصفهان به خاطر نبود باران و ابر انجام نشود، ما به خاطر قضا و تقدیر الهی آن را به یاد خواهیم آورد.

برداشت: تا زمانی که در دامنه قناعت زندگی می‌کنیم و در سایه محدودیت‌ها قرار داریم، از رسیدن به آرزوهای بزرگ و دور از دسترس دوری می‌کنیم.

برداشت: صبر ارزشمندی که صائب به آن اشاره می‌کند، مانند کیمیا است که می‌تواند حتی خون آهو را به مشکی گرانبها تبدیل کند. ما می‌خواهیم نفس‌های خطرناک و دست‌درازی‌کننده را برای هدایت به فرصت مناسب راهنمایی کنیم.