غزل شمارهٔ ۲۳۶۸

برداشت: اشک‌های من به حدی زیاد بود که آثار سبزه و طراوت را تحت‌الشعاع قرار داد و ناله‌های من آن‌قدر بلند بود که صدای بلبل‌ها را خاموش کرد.

برداشت: نگاهی با محبت و ناز از سوی افرادی با احساسات لطیف، به زیبایی می‌افتد و لیوان عشق را با نور ماه پر کرده است.

برداشت: بلبل ما وقتی از قفس آزاد شد و آنجا که درس‌های سخت را یاد می‌گرفت، بال‌هایش را گشود و پرواز کرد.

برداشت: در فضای مقدس کعبه، نوری وجود ندارد و دیگر راهی برای رسیدن به آن پیدا نمی‌شود، تا اینکه نسیم صبحگاهی خاکستر پروانه را زیر پا قرار داد.

برداشت: شکوه و زیبایی بی‌نظیر یاقوت، به خاطر حرارت و عشق ما به آن دچار تغییر و دگرگونی می‌شود و از این رو، مانند کبابی بر اثر آتش به تب و تاب می‌افتد.

برداشت: خنده‌ات مانند نشانه‌ای از سکوت بر لب‌های پیمانه نشسته است، چشمان بازیگوش تو شیشه‌ای را که نوشیدنی در آن است، آتشین کرده و زبان مرا بی‌صدا کرده است.

برداشت: عشق و توجه محبوب از دل و دیده‌ام رفته و دیگر اثری از آن‌ها باقی نمانده است. اما در عوض، وقتی که او با نگاهی گرم به سمت من می‌نگرد، روزگار به نفع من تغییر می‌کند و شانس به سراغم می‌آید.