غزل شمارهٔ ۲۳۶۷

برداشت: یک پیر نگران باعث شد که آرامش من به هم بریزد و تمام زندگی‌ام را تحت تأثیر امیدها و آرزوهایش قرار دهد.

برداشت: حاصل و دستاورد من با تلاش و کوشش بسیار به دست آمد، همان‌طور که اسکندر با قدرت و توانایی‌اش به موفقیت رسید.

برداشت: با اینکه humble و سر به زیر هستم، اما هنوز با عزت و سربلند ایستاده‌ام. هیچ چیز نمی‌تواند مرا از پا بیندازد مانند نور خورشید و ماه که نمی‌تواند تحت تاثیر قرار گیرد.

برداشت: چشمان پر از آرزو هیچ‌گاه از دیدن سیر نمی‌شوند، زیرا آیا می‌توان آینه را با یک تصویر راضی کرد؟

برداشت: راز پنهانی که در دل داشتم از یک قدح آشکار شد و این سوختن مخفی من را بدون پرده نشان داد.

برداشت: اگر به سر خاک شهیدان بیاحترامی کنی و قدم بگذاری، آیا همین جام (و حالتی) می‌تواند خون آنها را زیر پا بگذارد؟

برداشت: زمانی که ماه درخشان و زیبا از رنج و سختی خود بیرون آمد، تمام افراد را با محبت و نعمت پر کرد.

برداشت: دل سنگین او بر آتش می‌سوزد و زیبایی‌اش از شراب بی‌خیالی، چهره‌اش را رنگین و شاداب کرده است.

برداشت: زیبایی‌ای که حسن دارد، به اندازه‌ی محبت و عشق پاک نیست و مانند آن است که سرو، بدون نیاز به زنجیر و زیورآلات، خود را زیبا و استوار نشان می‌دهد.

برداشت: در حالتی که به زندگی و آینده‌ام امیدوار بودم، عشق و احساساتم در دوران پیری مانند یک بازیچه در دست کودکان قرار گرفت.

برداشت: از دل پر از محبت، نعمت باران رحمت را دریافت کردیم و مارهایی را که در دام چشم‌ها افتاده بودند، از آب این صافی به سمت بیرون راهنمایی کردیم.

برداشت: اگر سخن به این شکل ارائه شود، اعتبار خود را از دست می‌دهد و در این صورت، طوطی گویای ما به زودی سکوت خواهد کرد.