غزل شمارهٔ ۲۳۶۵

برداشت: سبزه‌ای که خط دود از چهره‌ی آتشین او برخاسته است، چشم آیینه را پر از کثیفی و زباله کرده است.

برداشت: تشخیص و فهمیدن سرنوشت و ناقدرریزی آن مانند خواندن جوهر در آیینه بسیار دشوار است؛ چراکه در این میان، فهمیدن آن خط نازکی که سرنوشت را رقم می‌زند، کار آسانی نیست.

برداشت: در زمان ما، بی‌ثمر آماده‌سازی می‌شود، مانند تخم‌هایی که قارون در زمان موسی در خاک کاشت، ولی نتیجه‌ای نداشت.

برداشت: ابر رحمت به مانند صدفی است که گوهرهای زیبای شهوار را از دهان خود می‌ریزد. هر فردی که در این دریا دهان خود را پاک کند، می‌تواند از این نعمت‌ها بهره‌مند شود.

برداشت: وقتی که از زبان ما صدای دلخراش نمی‌ریزد، وقتی که قلم به بیان درد و رنج ما پرداخته و ما را در وضعیت درماندگی قرار می‌دهد، چه اتفاقی می‌افتد؟

برداشت: مزایع بی ثمر من حسی سوزان دارد که فقط یک کهربا می‌تواند کاه و خاشاک را از محصولم جدا کند.

برداشت: چگونه می‌تواند چشمان من از غبار رد او نترسد؟ چون موهای پیچیده‌اش در اینجا دام را در خاک گذاشته است.

برداشت: اگرچه از قلم من جواهرات فکری جاری می‌شود، اما می‌توان در غبار یادها و خاطرات، چنین گنج‌هایی را پنهان کرد.