غزل شمارهٔ ۲۳۵۶

برداشت: هر کس که از این مردم ناهموار و ناپایدار دوری کند، در واقع سختی‌ها و مشکلات زندگی را برای خودش آسان‌تر کرده است.

برداشت: چشمان زیبا و جذاب او اگرچه در پس حجاب پنهان باشد، اما دور نیست که چهره شرمگینش همچون آینه‌ای که عیوب را می‌پوشاند، خود را نشان دهد.

برداشت: غبار ارتش از زمین بلند شد و تیغی که در میان این سبزه خوابیده بود را بیدار کرد.

برداشت: لشکر سنگین غفلت بر زندگی ما سایه افکنده و تنها یک قطره امید یا آگاهی می‌تواند ما را از خواب غفلت بیدار کند.

برداشت: به خاطر مشکلات و سختی‌هایی که در طول زمان بر من وارد شده، هر کسی که به من نزدیک شده، به جای اینکه با من روبرو شود، به دیوار پشت سرش نگاه کرده است.

برداشت: نباید بر چهره کسی که زیباست، خط و خشی بیافکنیم. همچنین نباید فضای گفتگو را به گونه‌ای تنگ کنیم که برای دیگران خوشایند نباشد.

برداشت: اگر زاغ‌ها دور و بر ما نمی‌چرخیدند، می‌توانستیم در این گلزار صدای بلندی داشته باشیم.

برداشت: شیرینی و زیبایی آن چنان در دل و جان باشد که همچون تردستی در آیینه، تصویر عشق و احساسات را زنده کند و یادآور داستان فرهاد و شیرین باشد.

برداشت: اگر کارفرما حمایت کند، می‌توانم به راحتی کارهای بزرگ و دشوار را انجام دهم.

برداشت: عدم اعتبار ناقص و نیمه‌کاره از بی‌اعتباری کامل بدتر است؛ حتی ارزش پایین هم می‌تواند به یوسف که در چاه افتاده، کمک کند تا راهش هموار شود.

برداشت: تنهایی شبیه کشتی نوح است که فقط در طوفان‌ها به سراغش می‌رود. گفت‌وگوها و صحبت‌ها مرا از این تنهایی بی‌نیاز نکرده و به حقیقت دلتنگی ام افزوده است.

برداشت: مثل این‌که سرنوشت خوش به هوای تمیز، آلودگی را از نمد پاک می‌کند تا در بازار، چهره‌ام را نشان دهد.

برداشت: انسانی که از عمر خود به سرعت می‌گذرد و به جای زندگی کردن، فقط مشغول نوشتن مشکلات و ناگفته‌هایش است، در واقع به جای خوش‌گذرانیدن زندگی، آن را در کلمات تلخ خود تلف می‌کند.