غزل شمارهٔ ۲۳۵۲

برداشت: مرگ نمی‌تواند به مردان سخن‌سرا ظلم کند؛ مانند درخت سروی که با یک مصرع از شعر از بند پاییز رها شده است.

برداشت: ما دل خود را به ناامیدی آرام کرده‌ایم، در حالی که در واقع می‌توان با تلاش و جدیت به هدف‌های بزرگ رسید.

برداشت: آزادی به کسی داده می‌شود که در مواجهه با سختی‌های زندگی، خود را تسلیم نکند و بر چهره‌اش، نشانه‌های تلاش و مقاومت را حفظ کند.

برداشت: درد ناشی از دشمنی و شکست، فرصت کمتری برای رشد و پیشرفت به ما می‌دهد. کسانی که در روزهای خوب و موفقیت به یاد دوستشان می‌افتند، نشان می‌دهند که در سیر زمان واقعیات را درک کرده‌اند.

برداشت: موج احساسات در اعماق وجودم زخم‌هایی به جا می‌گذارد و مژگان تو به کنکاش در این درد مشغول است، که این‌ها چه کارها با این سختی و استقامت در من کرده است.

برداشت: یادآوری از فردی برجسته باعث شد که احساس ناتوانی و نقص من به عنوان شاگرد مرا خجالت‌زده کند.

برداشت: بر اثر ضربه‌هایی که بر روی اندام‌های زیبا و بلند صورت گرفت، رنگ کبودی به سنبل زلف تو افزوده شد و این زلف آن‌قدر به زیبایی متمایل گشت که به درخت شمشادی پیوند خورد.

برداشت: از شکار لاغرم نتوانستند فربه کنند، و پهلوی ناتوانی‌هایم مرا به خاطر بی‌کفایتی‌ام شرمنده‌ی صیاد کرد.

برداشت: آب زندگی از چهره‌اش شسته شده و نشان از سفر دارد. هر کسی که دیوار یتیمی را مانند خضر آباد کند، به او ارادت و محبت نشان می‌دهد.

برداشت: در یک فرصت کوتاه، هر کسی که از روح باصفای فغان بهره‌برد، به جمع کسانی پیوست که در هنر سخنوری سرآمد هستند.