غزل شمارهٔ ۲۳۵۰

برداشت: باغبان با زحماتش نهال قامت گلستان را به بار نشاند و به همین دلیل توانست چندین خیابان از درختان سرو را به صورت آزاد و زیبا سامان دهد.

برداشت: دوستان بیستون از هم وداع می‌کنند و این باعث می‌شود که سنگ‌ها نیز در این حال ناله کنند. فریادهایی که در ماتم فرهاد بلند می‌شود، نشان‌دهنده‌ی درد وفراق است.

برداشت: اگر در روح بلند همت کمبودی وجود داشته باشد، هیچ جوهری نمی‌تواند پروازهای بلندی را به دست آورد، حتی اگر از بهترین مواد ساخته شده باشد.

برداشت: مدتی است که دیگر از شوق و شادی ما کاسته شده است، اما هنوز هم می‌توان با همین خاک، مکان‌هایی برای شادی و خوشحالی ساخت.

برداشت: پادشاهان آموخته‌اند که در غیاب رهبری، باید به راه‌های حکمت و بصیرت توجه کنند و از نشانه‌ها و حکمت‌های پیشینیان، مانند هدهد سلیمان، بهره بگیرند.

برداشت: اینقدر تلاش برای بهبود و ترمیم امور ما بی‌ثمر است، می‌توان به سادگی ما را با محبت و توجه به خوشبختی رساند.

برداشت: ای کاش حالتی از شوق و نشاط در دل گرفتاری ما ایجاد شود، زیرا نه ما عذری داریم و نه وحشتی که دل صیاد را از خون عالم پر کند.

برداشت: شخصی که در تعمیر و ساخت ما کمک کند، مانند خضر است که در گنج و ثروت پایش را گذاشت و مثل دیواری است که به یتیمی کمک می‌کند.

برداشت: این پاسخ به غزلی است که فتحی سروده و می‌گوید: کسی که ما را به یاد دارد، هرگز فراموش نشود.