غزل شمارهٔ ۲۳۴۹

برداشت: دل دیوانه نمی‌تواند عشق را پنهان کند، مانند این است که بخواهی یک گنج را در یک ویرانه پنهان کنی.

برداشت: آیا کسی می‌تواند در دل خالی و ترسناک من جایی داشته باشد؟ هیچ کس نمی‌تواند در این ویرانه‌ای که وجودم است، پا بگذارد.

برداشت: کشتی‌بان هرگز نمی‌تواند از طوفان جلوگیری کند و لنگر نمی‌تواند مانع از حرکت دریا شود. همچنین، چوب گل نیز تأثیری بر دیوانه نخواهد گذاشت.

برداشت: دست کوتاهی که قادر به شانه زدن نیست، باید همانند زلفی که به ماتم پیچیده، به شکل خاصی درآید و بپیچد.

برداشت: چشم بد و حسد مردم باعث شد که امید من از بین برود و در این زمین نامناسب نتوانستم رشد کنم.

برداشت: پس از اینکه ساقی نشسته است، شری از جام ناپدید شده است و باده‌ی دلربا نتوانسته است کار خود را انجام دهد.

برداشت: چگونه می‌توانی خودت را در خانقاه پیدا کنی وقتی که نتوانستی در میخانه خود را جمع کنی؟