غزل شمارهٔ ۲۳۴۲

برداشت: چگونه جان کسانی که عاشق‌اند، می‌تواند از کوی معشوق بگذرد؟ چگونه کاروان شبنم می‌تواند از روی زمین صاف بگذرد؟

برداشت: نقطه‌ها مانند طوطی می‌شوند و کلمات مثل شکر بر زبان شیرینی می‌ریزند، زمانی که نام آن دهان بیان می‌شود.

برداشت: در مسیر نسیم، خوابگاه بلبل و باغبان با بوته‌های خار آزار دیده است. بلبل با غیرت خود، از خون باغبان که در تلاش است، عبور می‌کند.

برداشت: در روز قیامت، آتش عواطف و احساسات من در آسمان بالامی‌رود و وقتی که از جایی عبور کند، تاثیرش همه جا را خواهد گرفت.

برداشت: هر گوشه از لبم مانند صدفی باز شده است و از آنجا اقیانوسی از اشک و آتش جاری می‌شود. وقتی این آتش از من عبور کند، چه بر سرم خواهد آمد؟

برداشت: از مباحث بیهوده و بی‌ثمر دست بکش تا از کشمکش‌های فراوان رها شوی. مانند تیر که وقتی از کمان رها می‌شود، به هدف می‌رسد.

برداشت: دوستان و همراهان رفته‌اند، اما غم و خاطره آنها از دل فراموش نشده است. مانند آتشی که بعد از رفتن کاروان باقی می‌ماند.

برداشت: چشم به زیبایی و جذابیت‌های دنیا علاقه‌مند است و این علاقه از ابتدای خلقت در او وجود داشته است. شاعر با اشاره به باغ‌ها و زیبایی‌های اصفهان، می‌پرسد که آیا می‌توان به راحتی از آن همه زیبایی عبور کرد و دل را از آن جدا کرد؟