غزل شمارهٔ ۲۳۴۱

برداشت: چند بار باید من به تماشای آن سرو خوش‌رو بپردازم که با زیبایی‌اش از گرد و غبار زندگی من عبور می‌کند و دامنش را به نشانه حُسن و لطافت می‌افشاند؟

برداشت: دل من به خاطر محبت Someone دیگر داغان و غمگین است، در حالی که او چهره‌اش را به سوی شخص دیگری می‌اورد. آیا اینگونه بی‌رحمی تنها در سرزمین‌های کافران اتفاق می‌افتد؟

برداشت: مرکز دایره‌ی زندگی به آرامش هر فرد آزاد که از دغدغه‌ها و نگرانی‌ها رهایی یابد، تبدیل می‌شود.

برداشت: هر کسی که از عشق محبوبش جان خود را فدای او کند، در نهایت به زندگی جاودانه‌ای دست پیدا می‌کند.

برداشت: با امید و آرزوی بسیار، به پای راه او نشسته‌ام. افسوس که اگر او از کنار من بگذرد، هیچ نشانی از من نخواهد ماند.

برداشت: چطور می‌توانم از زیبایی او بگذرم در حالی که خودم در حیرت‌ام؟ هیچ چیز نتوانسته از جنبش آن سرو زیبا عبور کند.

برداشت: در دنیای عشق و وصال، ناامیدی من برای دیگران روشن است. هر کسی که از آب زندگی عبور کند، مثل من که برای تشنگی خود به دنبال آن هستم، دلیلی برای ناامیدی دارد.

برداشت: بوی گل در باغ بیرون، مرا بسیار شوریده و مجذوب کرده است، تا جایی که بلبل از نزدیکی گلستان عبور می‌کند.

برداشت: در زمین پاک، اگر قطره‌ای از گوهر به دست بیاید، نشانه‌ای است از ظلمانی که در ابر را می‌پوشاند. این نشان می‌دهد که اگر ابر نیسان بگذرد، بارندگی و برکت در آن زمین به وجود خواهد آمد.