غزل شمارهٔ ۲۳۴۰

برداشت: بوسه چگونه می‌تواند از آن لب‌های خندان دور شود؟ مانند اینکه مورچه‌ای از سرزمین شیرینی گذر کند و تلخی را تجربه کند؟

برداشت: وقتی که خوابم را ترک می‌کنم و به واقعیت برمی‌گردم، آیا می‌توانم به آن رشته ارتباطی که به موهای بلند چشمانت وصل است، برسم؟

برداشت: من به شدت تحت تأثیر وجود زندگی قرار دارم و احساساتی چون عشق و جنون در من شعله‌ور است؛ زمانی که صبح درخشش نور به وجود می‌آورد، این احساسات و نگرانی‌ها به‌تدریج کنار می‌روند.

برداشت: خاک به لبه تیغ می‌مالد و خون من را می‌ریزد. آه، اگر این سخن در جمع شهیدان گفته شود.

برداشت: عشق و اشتیاق مانند راهیابی در سفر، باعث می‌شود که کاروان زندگی با شوق و سرزندگی از مشکلات و چالش‌ها عبور کند.

برداشت: ما آدم‌های آزاد و بی‌پروایی هستیم که برای ناز و غم دیگران مرهمی نداریم. بلکه عشق می‌ورزیم به کسانی که درد و زخم را تحمل کردند و جانشان را برای آن فدا کردند.

برداشت: اگر دور باشی، نیازی به عشق قهرمان نیست. به مانند شیر، راه را باز می‌کند زمانی که از نیستان عبور کند.

برداشت: چشمه زمزم اشک را در چشمان خود ریخته تا نکند غافل از عبور آن سرو زیبای خرامان شود.

برداشت: اگرچه اصفهان به عنوان چشم جهان شناخته نمی‌شود، اما چرا سرمه‌ای که از خاک اصفهان گرفته شده نمی‌تواند فراتر از آن برود؟